Thursday, October 3, 2013

ЛАПТОП


Преносен сметач (преносен компјутер, руски: переносник или лаптоп, англ. laptop computer, notebook computer, notebook) е мал преносен сметач кој вообичаено тежи 1-8кг. Преносните сметачи содржат компоненти кои се идентични со статичните сметачи, но се минијатуризирани (смалени) за да бидат полесни, да трошат помалку струја и да зафаќаат помалку простор. Преносниот сметач вообичаено работи на батерии и на надворешно напојување.
Преносниот сметач еволуирал со развојот на технологијата. Првите преносни сметачи се појавиле во 1982-1983. и како што се развивала технологијата така и нивната тежина опаѓала, а времето на автономна работа без надворешен извор на енергија растело. И другите перформанси го следеле општиот развој на сметачите.
Поради преносливоста и високата интеграција на компонентите, преносните сметачи се поподложни на стареење и физички оштетувања од стационарните сметачи. Компонентите како што се батериите, шарките од екранот, конекторите и напојувањето се најчести жртви на секојдневната употреба.
Од друга страна, самиот концепт на преносливост на податоците и работите заедно со нивниот сопственик неизбежно ги прави преносните смет
ачи неопходност.

WI-FI

БЕЖИЧНА КОМУНИКАЦИЈА
Во телекомуникациите, безжичната комуникација може да биде искористена за трансфер на информации на кратки далечини (неколку метри, како кај далечинско за телевизор) или на долги далечини (илјадници или милиони километри за радио комуникација). Терминот најчесто се скратува само на "безжична (wireless)". Опфаќа повеќе типови на фиксни, мобилни и преносливи уреди, мобилни телефони, персонални планери (PDAs) и безжично поврзување. Како други примери безжичната технологија ги вклучува GPS, далечински управувачи за гаражи и врати, компјутерски глувчиња, тастатури и слушалки, сателитска телевизија и телефони.

Вовед

Безжичните операции дозволуваат услуги, како што е комуникацијата на големи далечини, која е невозможно или е непрактично да се имплементира кога се користи кабел. Терминот вообичаено се користи во телекомуникациската индустрија и се однесува на телекомуникациските системи(на пр. радио трансмитерите и примачите, далечинските управувачи, компјутерските мрежи, мрежните терминали и сл.) кои користат некаква форма на енергија (на пр. радио фреквенција, инфрацрвени зраци, видлива светлина, ласерски зраци, акустична енергија и сл.) кои пренесуваат информации без да се користи кабел. Информациите на овој начин се транспортираат како на мали, така и на големи далечини

Безжични сервиси

Терминот “безжична” е веќе генерички поим и се користи за да се објаснат комуникациите во кои електромагнетните бранови или радио брановите (RF) (наспроти употребата на кабли) пренесуваат сигнал преку дел или преку цела комуникациска мрежа. Најчести примери за безжична опрема која се користи денес се:
  • Професионални LMR (Land Mobile Radio) и специјализирани SMR (Specialized Mobile Radio) најчесто користени во бизнис, индустриските и областите за јавна заштита.
  • Воки-Токи радијата (Two way radio) вклучуваат FRS Family Radio Service, GMRS (General Mobile Radio Service) и Citizens band ("CB") радија.
  • Аматерски радио сервис (Amateur Radio).
  • Професионални радија (Marine VHF radio).
  • Мобилните телефони и пејџери: овозможуваат поврзаност за преносливи и мобилни апликации, како за лична така и за бизнис употреба.
  • Систем за глобална навигација (GPS): дава можност возачите на автомобили и камиони, капетаните на бродовите, и пилотите на авионите да ја одредат нивната локација било каде на Земјата.
  • Надворешни компјутерски уреди: безжичното глувче како најчест пример; но и тастатурите и принтерите кои можат да бидат исто така безжично поврзани со компјутер.
  • Фиксни телефони: уреди со ограничен домет, кои не треба да се поистоветуваат со мобилните телефони.
  • Сателитска телевизија: користи сателити кои се во орбитата на Земјата за дистрибуирање на сигналот, а исто така и дигитален сигнал за да се обезбедат многубројни телевизиски канали.
  • Wireless gaming: нови конзоли за играње кои му овозможуваат на корисникот интерактивно да ги игра игрите, заедно со други корисници без разлика дали играат во иста конзола или не. Играчите можат да разговараат, испраќаат текстуални пораки, како и да снимаат и испраќаат звук до нивните пријатели. Алатките за играње се исто така безжични. Тие не се поврзани со кабел, но можат ја испраќаат информацијата што било притиснато на контролерот во главната конзола, за потоа да се процесира и да се изврши во играта. Сите овие чекори се завршуваат во милисекунди.
  • Безжични мрежи

    Безжичните мрежи (различни типови на 2.4GHz WiFi уреди) се користат за да задоволат најразлични потреби. Можеби најчестата и најприфатената употреба е корисниците на преносливи лаптоп компјутери кои патуваат да можат да се поврзат од различни локации. Друга општоприфатена употреба е за мобилните мрежи кои се поврзуваат преку сателит. Методот на безжична трансмисија е логичен избор за сегменти кои мораат многу често да ја менуваат својата локација. Следниве ситуации најдобро ја оправдуваат употребата на безжичната технологија:
  • Да се поврзе на далечина кај која не е можно класичното поврзување со кабел,
  • Да се овозможи алтернатива кога ќе настане прекин кај класичната мрежна поврзаност,
  • Да поврзат преносливи или привремени места на изведба на некоја работа ,
  • Да се постави безжично поврзување на места каде стандардното поврзување преку кабли е невозможно или финансиски непрактично, или
  • Да ги поврзе корисниците или мрежите на далечина.
  • Начини на поврзување

    Безжичната комуникација може да се пренесува преку:
  • комуникација преку радио врска ,
  • микробранова комуникација, на пример поврзување на насочени оддалечени антени, или на пократки дистанци, или
  • комуникација преку инфрацрвени (IR) зраци со краток домет , како на пример далечинскиот управувач, или преку Infrared Data Association (IrDA).
Апликациите може да вклучуваат една кон една (point-to-point) комуникација, една кон многу (point-to-multipoint) комуникација, broadcasting, мобилни мрежи и други безжични мрежи.
  • Раните почетоци на безжичната комуникација

    Crystal Clear app xmag.svg Главна статија: „Wireless telegraphy.
    David E. Hughes, осум години пред експериментите на Hertz, со помош на трансмитер, кој бил сличен на часовник, успеал да пренесе радио сигнали преку неколку стотици јарди. Hughes не бил сфатен сериозно и се сметал само како претходник на Maxwell, а неговата работа како придонес за литературата за индукција ("Induction"). Во 1885, T. A. Edison искоритил вибрирачки магнет за индукциска трансмисија. Во 1888, Edison го прикажал својот систем на сигнали и во 1891 година го патентирал овој метод кој користи индукција.
    Кога се зборува за историјата на безжичната технологија важно е да се спомне Теоријата за електромагнетни бранови на Heinrich Hertz од 1888 година. Оваа теорија била предвидена во истражувањата од James Clerk Maxwell и Michael Faraday. Hertz покажал дека електромагнетните бранови можат да се пренесуваат низ просторот во облик на прави линии и дека тие можат да бидат примени од експериментални уреди. Тие експерименти не биле изведувани од страна на Hertz. Jagadish Chandra Bose развил уред кој може да детектира безжични сигнали и помогнал да се надгради знаењето за милиметарски долгите електромагнетни бранови. Практичната примена на безжичните радио врски и технологијата од далечински управувачи е имплементирана од подоцнежни пронаоѓачи, како што е Nikola Tesla.
     

БЕЖИЧЕН НАСОЧУВАЧ

Безжичен насочувач (англ. wireless router) е уред кој ги врши функциите на насочувач (router), но исто така има и функции на точка на безжичен пристап (WAP) и мрежен преклопник. Тие најчесто се користат за да се овозможи пристап до интернет или компјутерска мрежа, без потреба од поврзување со жица. Можат да функционираат во жичена локална мрежа (LAN), локална безжична мрежа (WLAN), или во мешана жичена/безжична локална мрежа. Најсовремените безжични насочувачи имаат следниве карактеристики:
  • LAN порти, кои функционираат на ист начин како и портите на мрежниот преклопник (network switch).
  • WAN порта, за поврзување со широко распростанета мрежа (WAN), обично некоја со интернет пристап. Надворешните дестинации се пристапуваат со користење на оваа порта. Ако таа не се користи, многу функции на насочувачот ќе бидат заобиколени.
  • Безжична антена. Овозможува поврзување со други безжични уреди како картички со мрежен интерфејс (NICs), безжични повторувачи, безжични пристапни точки (wireless access points), безжични мостови и сл., обично со помош на Wi-Fi стандард.
Некои безжични насочувачи, исто така, вклучуваат DSL или кабелски модем во прилог на нивните други компоненти.

Wednesday, October 2, 2013

РАМ МЕМОРИЈА

Историја[уреди]

Магнетното јадро е тип што е уште од многу одамна распространето околу 1949-1952 и подоцна се користи во повеќе сметачи со кое што се помогнало развојот на статичката и динамичката RAM меморија. Пред тоа, сметачите се користиело одложување на меморијата, или различни видови на вакуум цевки аранжмани за спроведување на "главниот" мемориски функции (на пример, стотици или илјадници парчиња), од кои некои беа произволен пристап некои не. DRUM memory може да се прошири по ниска цена, но пронаоѓање на не-секвенцијално меморија предмети се бара знаење на физичкиот изглед на тапанот за да се оптимизира брзина.

Градба на RAM меморијата[уреди]

RAM меморијата е составена од мутави кола флип-флоп кола, и тоа бистабилни флип-флопови. Флип-флоп колата имаат својство да запомнат информација од еден бит, и да го сочуваат тој бит во меморија, сѐ додека на влезот од флип-флопот не дојде нов бит за помнење, или пак не се исклучи флип-флопот од напојување (од тука потекнува и тоа дека не се губат информациите во RAM меморијата по искучувањето на сметачот).
Во сметачката индустрија поимот меморија најчесто се однесува на РАМ - Rаndom Access Memory (меморија со произволен пристапм), во подамнешни времиња кога пристапот кон мемориските ќелии не бил произволен, туку кон нив се пристапувало секвенцијално. Во основа овие мемории се користат за привремено чување инструкции, податоци итн. кои се потребни за да се изврши одредена наредба. Со тоа се зголемува брзината на работењето, на централниот процессор (CPU) пoбрз пристап кон податоците, кога тие се сместени во меморијата, отколку кога кон нив се пристапува на хард дискот. Брзините на пристап, протокот на податоци и брзината на работењето на мемориите е многукратно поголема отколку на хард дискот. При пристапувањето кон хард дискот и размената на податоци само со него, патот поминува преку двата чип сета во однос на меморискиот bus, далеку побавниот АТА или сериал АТА интерфејс. Колку за илустрација, рутина која би се извршувала 3,5 минути со РАМ меморијата, хард дискот би ја изврШувал за околу 4,5 месеци. Значи вчитувањето на некоја наредба во меморијата значи извршување на наредбата за непосредливо покусо време. РАМ меморијата е привремена меморија бидејќи со исклучувањето на сметачот се бришат податоците сместени во неа.

Мемориски регистри[уреди]

Со групирање на низи од 2, 4, 8, 16 32, 64, и повеќе флип-флопови се формираат регистри со онолкав број на битoви колку што има флип-флопови. Во структурата на низите на мемориските регистри влегува и уште по еден флип-флоп]] за секоја низа кој во својата меморија го сочувува таканаречениот „бит на парност“, кој зависи од должината на пополнетиот дел од регистарот (информацијата) за да биде овозможен понатамошен пристап кон мемориската локација.

Како се дели RAM меморијата[уреди]

RAM меморијата се дели на: Статична (SRAM) - класична RAM со најголема брзина но најмала густина (и поради тоа со најголема цена). RAM која не ја губи содржината по престанувањето со напојување (NVRAM - Non-Volatile RAM). Динамична (DRAM) која својата садржина ја памти многу кратко време и потребно и е непрекинато "освежување" (наспроти статичката е со најголема густина но поради тоа и со помала брзина и цена). Некои RAM мемории имаат повеќе пристапни магистрали, за повеќе независни корисници. По тоа се делат на: Двопортна RAM - RAM со две комплетни независни порти. Видео RAM - двопортна RAM во која едната магистрала нуди само секвенцијален пристап.

Нешто повеќе за рам меморијата: DDR мемориите се делат на DDR ,DDR2 и DDR3 и тие се разликуваат по повеќе спецификации.Тие се именувани на следниов начин DDRx-yyyy каде x претставува генерацијата на технологијата а y претставува вредноста на нивниот CLOCK RATE.
Тие се разликуваат и по напонот: DDR
2.5 V
DDR2
1.8 V
1.5 V

МАТИЧНА ПЛОЧА

Матичната плоча која уште се нарекува и системска плоча (поретко: основна логичка плоча) е прицврстена на долната страна кај хоризонталните куќишта или на една од вертикалните страни кај вертикалните куќишта. На неа се наоѓаат разни чипови во кои се сместени процесоротрам меморијата итн. Во посебни лежишта на основната плоча, т.н. слотови се ставаат картички со разни претворачи и контролори. Преку т.н. порти на картичките се приклучуваат влезните и/или излезните единици. Без матична плоча не може да работи ниту еден компјутер бидејќи сите останати делови треба да се прикачат на неа. Со напредокот на сметачката техника се почесто може да се сретнат и интегрирални компоненти врз матичните плочи што ги извршуваат задачите на компонентите прикачени во жлебови.

Wednesday, September 25, 2013

ТВРД ДИСК

Тврд диск или (англ. hard disk) е секундарен медиум за трајно меморирање и понатамошно користење на податоци. Се состои од алуминиумски плочи (од З до 5) обложени со магнетно чувствителен материјал, глава за читање/запишување (сместени во херметички затворена кутија) и интерфејс (што се вика и контролор) за врска со централниот систем.
Тврд диск овозможува запишување и читање на податоци со произволен пристап. Капацитетот на складираните податоци се мери со мегабајти и гигабајти.

Изглед[уреди]

Тврдиот диск е поставен во метално куќиште (херметички затворено), во чија внатрешност се наредени повеќе плочи, една над друга, на оска која ротира. Така поставени формираат цилиндар. Од страната се поставени глави за читање и запис кои се фиксни, неподвижни. Секоја плоча е премачкана со магнетен материјал дебел само неколку микрони, а над него се нанесува заштитен слој.

Како работи[уреди]

Работи на принцип на магнетен запис на податоци по патеки и сектори, на секоја од плочите. Има по една глава за читање и една за запишување за секоја плоча посебно. За да може да се запишуваат податоците, плочите се логички поделени во патеки и сектори. Просторот меѓу две патеки и два сектори е наречен блок и содржи 512B (бајти). Процесот на поставување патеки и сектори е познат како форматирање                                                                








ДРУГУ ВРСТИ  НА ТВРДИ ДИСКОВИ

ПОСТОЈАТ И ДРУГИ ВРСКИ НА ТВРД ДИСК:
ТИЕ СЕ НАРЕКУВААТ ПРЕНОСНИ ХАРД ДИСКОВИ